02633552753

با ما در تماس باشید

مواد تشکیل دهنده چسب و فرمولاسیون چسب پی وی سی

17 آبان 1400 ساعت 18:26

 

یکی از قدیمی‌ترین روش‌های اتصال اجسام استفاده از یک عامل چسبناک به عنوان ماده اتصال دهنده بوده است. آثار به دست آمده نشان می‌دهند حدود 3000سال قبل هم از چسب استفاده می‌شده است. در آن زمان چسب‌ها از مواد چسبناک مثل استخوان و خون حیوانات، شیره گیاهان یا خاک‌ها درست می‌شده‌اند. این نوع چسب‌ها را در موقع مصرف باید گرم کرد و محل آغشته به چسب را برای مدتی تحت فشار قرار داد تا پس از سرد شدن قطعات به یکدیگر متصل شوند. از سال 1903 میلادی به بعد چسب‌های نشاسته و کازئین برای چسباندن چوب و کاغذ استفاده شدند و چندسال بعد چسبی مصنوعی شامل رزین اوره فرم آلدئید به بازار آمد.در 1950 از چسب‌های اپوکسی (EPOXY) که قدرت چسبندگی خوبی دارند برای چسباندن فلزات به یکدیگر استفاده شد و در دهه 1960 چسب‌هایی شامل رزین‌های پلی وینیل استات و آکرینات به بازار آمدند.

به طور کلی چسب ماده‌ای است که می‌تواند بین دو سطح با ایجاد پیوند (کوالانسی، کئوردینانسی یا واندروالسی و گاهی الکترو والانسی) پیوند ایجاد کند.چسب‌های ساختمانی تحت تنش بالایی قرار می‌گیرند و باید بتوانند در برابر انواع تنش‌های وارد بر جسم اعم از کششی، برشی و فشاری مقاومت کنند.چسب‌های غیر ساختمانی پخت نمی‌شوند و برای اتصالات موقت استفاده می‌شوند (مثل چسب نواری، بسته‌بندی و برچسب‌ها). چسب‌های با پایه مصنوعی خود ممکن است ترموپلاستیک (گرما نرم)(مثل پلی‌وینیل الکل، نایلون یا پلی‌اکریل) و یا رزین‌های ترموست (گرما سخت)(مثل رزین‌های فنولی، آمینی و اپوکسی) باشند.

البته باید توجه داشت که استفاده از چسب‌‌ها و بررسی آنها به بررسی موضوعات دیگری مانند مکانیک سطوح، پرداخت سطوح و مقاومت مصالح نیاز دارد که سعی می‌شود در بخش‌های آتی به آنها پرداخته شود.

ایجاد اتصالات دائم و جدا نشدنی، نیاز به آماده کردن سطوح و زمان برای چسبیدن، مقاومت حرارتی پایین، تخریب هنگامی که تحت شرایط محیطی سخت قرار می‌گیرند، خطر آتش‌سوزی و تولید گازهای سمی، در مقابل محاسنی دارند: اتصال اجزای غیر همسان، عدم تغییر شکل جسم مانند مواقع لحیم‌کاری یا جوش، هزینه پایین، وزن کمتر، عدم تمرکز بار روی نقاط خاص، استفاده برای مواد حساس به حرارت، عدم نیاز به سوراخ کاری مثل عمل پیچ یا پرچ کردن.

 

مواد تشکیل دهنده چسب‌ها

چسب‌ها در گذشته شامل یک ماده در حلال آلی یا آبی بوده‌اند ولی امروزه آمیزه‌های مواد آلی پلیمری و معدنی به کار می‌روند که یک جزء اصلی (یک پلیمر طبیعی یا مصنوعی) به همراه اجزای دیگراند که در زیر می‌آیند.

1-حلال یا رقیق‌کننده: حلالی در تعیین ویسکوزیته چسب و میزان خیس کنندگی آن بسیار مهم است. گاهی یک رزین مایع نیز برای کنترل گرانروی به چسب اضافه می‌شود.

2-پخت کننده: این مواد پس از استفاده چسب بین دو سطح باعث تثبیت آن می‌شوند و می‌توانند مونومر، پلی‌مر و و یا مخلوطی از هردو باشند البته مقداری کم از موادی مثل اسیدها، بازها یا پراکسیدها عوامل تسریع پخت هستند. به عنوان مثال یک آمین یا یک پلی‌آمید می‌تواند با ایجاد اتصالات عرضی باعث پخت چسب رزین اپوکسی شود (درست کاری که گوگرد در پخت لاستیک انجام می‌دهد.)

3_بازدارنده و کندکننده(Inhibitor & Retarder) : که با توجه به نامشان یکی پخت را در یک مرحله متوقف و دیگری سرعت پخت یا سخت شدن را کاهش می‌دهد. 

4-اصلاح کننده‌ها

این مواد به چسب اضافه می‌شوند تا خواص آن را بهبود دهند (مثل پرکننده‌ها، نرم‌کننده‌ها، ضد کف و ...) گاهی ممکن است یک ماده چسبناک به چسبی که در ابتدا هیچ خاصیت چسبندگی ندارد اضافه شود تا محصول یک ثبات اولیه پیدا کند.

 

 

انواع چسب‌ها و ساختار شیمایی آن

چسب‌ها مواد شیمیایی هستند که جهت اتصال یا چسباندن دو سطح همجنس یا  غیرهمجنس بکار می‌روند. یک چسب صنعتی خوب باید دارای مشخصات رضایت‌بخش و قابل قبولی نظیر حداکثر قدرت مکانیکی باندهای چسبندگی، کاربرد آسان و سریع، حداقل زمان سفت یا خشک شدن یا قدرت ایجاد باند سریع داشته باشد و در مقابل رطوبت مقاوم بوده و در برابر نوسنات درجه حرارت پایدار باشد و همچنین باید در اثر مرور زمان فاسد و خراب نشود و از نظر شیمیایی بر سطحی که باید بچسبد خنثی باشد تا صدمه‌ای به آن وارد نکند و دست آخر آنکه نباید بوی بد و مزاحمی داشته باشد و برای سلامتی مضر نباشد.

  1. چسب‌های دکسترین
  2. چسب‌های نشاسته‌ای
  3. چسب‌های سلولزی
  4. چسب‌های روزینی
  5. چسب‌های سیلیکات سدیم
  6. چسب‌های لاتکس و رابری (Rubber and Latex Adhesives)
  7. چسب‌های رزینی

 

 

 

 

ثبت نظر


( نظر خود را درباره این مقاله ثبت نمایید )